Het plan was twee opeenvolgende etappes te lopen: Op 14 augustus van Vorden naar Laren en op 15 augustus van Laren naar Holten, resp. 14 en 15 km lang. Wij namen een hotel in Zutphen. Van daaruit kun je gemakkelijk per trein naar Vorden en per bus naar Laren. Het werd onvoorzien maar één wandeling.

De paden op, de lanen in. Veel veldbloemen hebben hun bloei gehad, de meeste vogels zwijgen. Er vielen andere dingen te genieten, zoals prachtige lanen en grote landhuizen. (Heel wat anders als die hutjes die de makelaars zo noemen!) Een aan bomen rijk landschap met weiden, waarin koeien, schapen en paarden, mooie bospaden met gevarieerde bermgroei en prachtige boerderijen.

 

De avond in Zutphen begon met een wandeling door het aloude IJsselstadje. Het diner in het hotel was prima. De volgende ochtend besloten wij af te zien van de geplande volgende etappe en niet vanwege het weer, zoals “Die van Gieze” wel weer zullen denken.

Kwart over tien begonnen wij aan de eigenlijke etappe.  

Het grootste deel van onze weg ging vandaag afwisselend over bospaden en langs akkers voornamelijk met mais, bieten, doorgegroeide asperges, af en toe graan, rode kool, prinsessenboontjes. Langs de veldwegen en bospaden groeiden wel veel bramen maar die waren hier nog niet rijp. In de omgeving van Montfort passeerden wij enkele weiden met paarden en na Sint Odiliënberg liepen er prachtige koeien te grazen.       

 

Eigenlijk was er vandaag niets verrassends. De muggen en vliegen hielden zich rustig, maar zelden zagen wij een vlinder of een libel. Eén haas maar.

 

Pas in Roermond, in het park Hattem,  kwamen wij dingen tegen, die wij nog niet gezien hadden: de monumenten voor de gevallenen in Indonesië, Korea en de diverse militaire missies in het Nabije en het Verre Oosten. Indrukwekkende monumenten in een adembenemende omgeving. Jammer genoeg kon ik er geen mooie foto’s van maken.  

Als kinderen van het platteland wandelden we vandaag min of meer door ons eigen verleden. Bij de prinsessenboontjes ging het over de tijd dat wij die aan het begin van onze zomervakantie moesten plukten. In de nazomer kwam de maïs. Hoe maak je kauwgum van tarwe? Het is hier geen echt tuinbouwgebied. Kamillethee, brr. Bramen plukken op onze huwelijksreis. De verandering van het platteland. De schaalvergroting. De landbouwmachines. De paarden zijn verdwenen van de akker, luxe en werkpaarden. De koeien van nu en toen; hoe mijn vader vol bewondering de beesten van Mertens stond te bekijken.         

 

Ondertussen kwamen wij langs de kasteelruïne van Montfort en de kerk in Sint Odiliënberg, liepen wij langs de Roer en staken wij de A73 in aanleg over.

 

Tenslotte bereikten wij het winderige terras van de Oranjerie in Roermond. Een glas Bavaria en een hapje om weer op krachten te komen.

Best een aardige tocht vandaag, was de conclusie.

 

 

Libellentijd. Langs boerenwormkruid en wilde peen.  

Alweer een woensdag met goed weer in een onbestendige week.

Sittard, 10 uur in de morgen, wij starten bij het beeldje van Zefke Mols.

We lopen Sittard uit over een geitenpaadje langs de Geleenbeek. De oevers zijn rijkelijk begroeid met bonte kruiden: spirea, leverkruid, boerenwormkruid, harig wilgenroosje etc. Bonte oevers bepalen voor een groot deel het beeld van deze route. Wij volgen daarna een andere beek tot aan het Duitse Millen, waar een paar geitjes ons mekkerend begroeten. Achteraf vroegen we ons af of zij ons niet wilden vertellen dat er iets met de route mis was. Bij Vuulik - what’s in a name? – liep de weg dood bij een Baustelle. Er zat niets anders op dan via een omweg naar Isenbruch te gaan. Daar troffen wij in een dorpsstraat een als koning gekroonde kruislieveheer aan. 

 

Na Isenbruch gingen wij over landbouwwegen, kapot gereden en modderig, door stukjes bos en langs akkers. Eén stuk weg was al te erg, kennelijk had een boer er een gierton op laten leeglopen. Het stonk daar flink.

Nadat wij over een glibberig slingerpaadje door een mooi bosje met varens als ondergroei waren gepasseerd, staken wij de grens weer over. Wij kwamen op een ideaal wandeltracé; het IJzerenbosch stal ons hart.

Het bont zandoogje ook. 

In Heide troffen wij weer een merkwaardige uiting van het Rijke Rooms Leven, een Lourdes grot met een altaartje eronder. Praktisch, nietwaar?

 

Op verschillende plaatsen vonden wij al rijpe bramen. Wij plukten ervan, ook op weg naar Slek. Daar stonden ook een Gelderse Roos met zijn mooie bessen.

 

                                                                                                                                                          

Over die verrekte boer met zijn gierton zullen we het maar niet meer hebben.